Hallo motorrijders
Net zo verslaafd aan motorrijden als ik? Geniet dan mee van mijn leukste motormomenten! Heb je een leuke link om te vermelden (vanzelfsprekend over motoren) laat het me dan weten, ik geef zeker een reactie.

Voor het blad Motor Emotions heb ik in de maand maart (nummer 3) een artikel geschreven. Voor wie het nog niet gelezen heeft klik op de link http://www.benelli-sport.nl/vdv/vdv1.jpg http://www.benelli-sport.nl/vdv/vdv2.jpg Klik rechtsonderaan voor een vergroting van de pagina.

Zaterdag 2 april

Voxan demo dag bij MADRacing in Noord-Scharwoude.

Tijdens mijn circuitavonturen een knipperlicht verloren, dus voor mij zaak om nieuw knippertje te fixen. Bij Save Motors is de keus beperkt, en degene die ik mooi vind kost ruim 80 europiekies. Mooi niet dus. Bij MADRacing hebben ze een soort gelijk setje (welliswaar gebruikt maar what ever) voor de mooi prijs van 5 euro. Goed begin dus. Het is prachtig weer en er wordt mij een Voxan ritje aangeboden, waar ik geen nee tegen zeg. Super mooie motor. Voor de show kan hij niet meer stuk. Voel me een echte poser. Maar dan begint het echte werk; het knipperlichtje. Alle kuipdelen (behalve bovenste) moeten eraf. Dat klinkt eenvoudig, maar ja… doe het maar eens in het echt. Eraf gaat nog wel, maar er weer op is een drama. Samen met mede cat rijdster zijn we 2 uur bezig om het spul weer in elkaar te zetten. Kan het nu wel dromen geloof ik. Lampje knippert als nooit tevoren…. (thanks Drxe9).

In Motor Magazine nr. 25 2004 een column geschreven:

Apetrots op zijn kleine meid

De eerste les rol ik hooguit 4 meter naar voren. Ik vergeet het nooit meer. Voor mijn gevoel ga ik veel sneller dan op de fiets. In werkelijkheid rij ik natuurlijk nog geen 5 km per uur. De onbekendheid met een gemotoriseerd voertuig maakt me nerveus. ‘Koppelen en gas geven? Hoe bedoel je?’. Mijn instructeur bekent na afloop te hebben nagedacht of hij er wel heil in zag, maar na de eerste les komt toch het verlossende woord: ‘okay, we gaan ervoor’. Eeuwig dankbaarheid ben ik die man verschuldigd. Wat een engelengeduld moet hij met mij gehad hebben.
Een autorijbewijs heb ik niet en op een brommer nog nooit gezeten. Het duurt zeker 30 lessen voor ik voor het eerst een bocht echt lekker neem. Geweldig! De adrenaline stroomt door m’n lichaam. Opeens begrijp ik dat motorrijden m’n lust en m’n leven is. Toch doe ik er nog zeker 20 lessen over om de stap te nemen en een aanvraag in te dienen. Dan is het moment daar; de oefeningen gaan aardig maar in de laatste 5 minuten van het rij gedeelte loopt mn versnellingsbak voor een stoplicht helemaal vast. Het enige dat er op zit is motor aan de kant, afzetten en weer starten. Dat werkt. Maar ik ben er van overtuigd dat ik jammerlijk gefaald heb. Gelukkig denkt mijn examinator daar anders over. Ik slaag met een ruime voldoende.

Mijn vader crosste vroeger. Zondags altijd mee naar een off the road wedstrijd. Wat was dat spannend. Maar zelf mogen rijden; ‘ho maar’. Dat is niet besteed aan zijn kleine meid. Het bleef bij kijken. Eigenlijk kwam zelf rijden niet eens aan de orde. Dat is immers veel te gevaarlijk. Eenmaal uit huis werd het tijd om de schade van de verloren jaren in te halen. Ruim een jaar heb ik verborgen weten te houden dat ik rijlessen nam. Telkens maar opletten dat ik me niet versprak. Dat was een enorme opgave, want ik stroomde natuurlijk over van enthousiasme en energie. Wat een enorme verrassing was het voor hem toen ik op een geleende motor voor kwam rijden, nadat ik mn examen had gehaald. Ongeloof sprak uit zijn ogen. In eerste instantie dacht hij dat ik op een brommer reed. Het was ook niet meer dan een Yamaha Radiam, maar toch echt een motor. Nu is hij ape trots. Samen toeren we heel wat af. Groningen, Drenthe en Duitsland zijn onze favoriete uitjes. Mijn Thundercat kan zijn CBR600 inmiddels aardig bijhouden en doet zeker niet onder.

3 Dagen racen op een circuit. Wie wil dit nu niet? Beleef mijn week op het circuit van Val de Vienne in Frankrijk.

In een tot motorhome omgebouwde vrachtwagen gaan we op 19 maart 2005 op weg. Het circuit van Val de Vienne ligt 50 km onder Poitiers bij het plaatsje l’Isle de Jourdain. Na 12 uur rijden komen we aan en de sfeer is meteen perfect. 24 graden, strak blauwe lucht en iedereen super gemotiveerd. De zondag gebruiken we om alle motoren in circuitstaat te brengen. De xe9xe9n zet zijn racekuip er op en anderen moeten hun oliefilter nog borgen. Voor mij een goede gelegenheid om ook eens gereedschap vast te houden. Want eerlijk gezegd gaat me dat nog niet zo goed af.

Maandag
Maandag begint het rijden, of beter gezegd; het racen. Ik voel me lichtelijk nerveus en moet zeker drie keer naar het toilet voor we de pitsstraat inrijden. Na een korte briefing krijgen we de groene vlag. Het kan beginnen. Het circuit is technisch moeilijk. Veel bochten en korte indraaiers. Voor mij perfect. Ervaring heb ik niet, dus ik kijk een beetje de kat uit de boom. Het eerste rondje gaat langzaam en niet naar volle zin. De tweede sessie daarentegen gaat super. Continu in de juiste versnelling en een lekker tempo. De dag verloopt super goed. De laatste sessie is een domper. Een teamlid gaat onderuit en is voor de rest van de week uitgeschakeld.

Dinsdag en woensdag
De dinsdag en woensdag verlopen afgezien van een enkele regenbui ook erg goed. Het circuit zit inmiddels in mijn hoofd en het schakelen gaat vrijwel automatisch, alhoewel ik blijf tellen. Ik krijg een goede tip hoe ik mijn voet op het stepje moet plaatsen, maar m’n randje is er helaas nog steeds niet af!
Er zijn in totaal 4 vrouwen die mee racen. Op de meer dan 100 man. Ongelofelijk. Zouden de meeste vrouwen het niet durven of vinden ze het gewoon niet leuk? Is het de hoeveelheid mannen die ze tegenhoudt? Toegegeven; vooralsnog is het een mannenwereld. Maar wel eentje waar ik me als vrouw geweldig goed in voel!